ஆண்டாள் திருப்பாவை – 17, யசோதை தாயே, நந்தகோபலனே, பலராமனே எழுந்திருங்கள்!

Read Time:3 Minute, 47 Second

வாயில் காப்பானது அனுமதி பெற்று மாளிகையின் உள்ளே நுழைந்த சிறுமிகள், உறங்கிக்கொண்டு இருக்கும் நந்தகோபன் மற்றும் யசோதை ஆகிய இருவரையும் எழுப்புகிறார்கள். பின்னர் அவர்களின் அனுமதியுடன் பலராமனையும், கண்ணனையும் எழுப்புகிறார்கள். நந்தகோபன், யசோதை எழுப்பிய சிறுமிகள் பலராமனை எழுப்பாமல், கண்ணனை எழுப்புகிறாள். ஆனால், கண்ணனோ தனக்கு மூத்தவனான பலராமனை எழுப்பாமல் தன்னை எழுப்புகிறாளே இந்தக் கோதை என்று பொய்க் கோபத்துடன் உறங்கியபடி இருக்கவே, கண்ணனின் நோக்கம் அறிந்த கோதை, அடுத்த வரியில் பலராமனை எழுப்புகிறாள். அதற்கு அடுத்த வரியில் நீயும் உன் தம்பி கண்ணனும் எழுந்திருக்கவேண்டும் என்று பலராமனிடம் கூறுகிறாள்.

திருப்பாவை 17

அம்பரமே தண்ணீரே சோறே அறம் செய்யும்
எம்பெருமான் நந்தகோபாலா எழுந்திராய்
கொம்பனர்க்கு எல்லாம் கொழுந்தே குலவிளக்கே
எம் பெருமாட்டி யசோதா அறிவுறாய்
அம்பரம் ஊடறுத்து ஓங்கி உலகளந்த
உம்பர் கோமானே உறங்காது எழுந்திராய்
செம்பொன் கழலடிச் செல்வா பலதேவா
உம்பியும் நீயும் உறங்கேலோர் எம்பாவாய்

குறிப்பு

அம்பரம் = உடை
கொம்பனார் = மெல்லிய கிளைகள் கொண்ட முல்லைக் கொடி போன்ற (கொம்பு=மெல்லிய கிளைகள்+அனார்க்கு = போன்றவராகிய)
கொழுந்தே = முதன்மையானவளே, மெல்லிய இளந்தளிரே
எம்பெருமாட்டி = எங்கள் தலைவியே (எம்=எங்கள் +பெருமாட்டி=தலைவி)
அறிவுறாய் = உணர்ந்து எழு
அம்பர மூடறு = ஆகாசத்தை இடைவெளி யாக்கிக்கொண்டு (அம்பரம் =வானம் +ஊடு(இடை)+அறுத்து)
உம்பர்கோ மானே = தேவாதி தேவனே (உம்பர்=தேவர்கள்+கோமானே=மன்னனே)
செம்பொற் = சிவந்த பொன்
கழலடி = கழல் அணிந்த அடி (கழல்=காலணி+அடி)
செல்வா = சீமானே
உம்பியும் = தம்பியும்
உறங்கேலோர் = தூங்காமல் எண்ணுங்கள் (உறங்கேல் = தூங்காதீர்+ ஓர் =எண்ணுங்கள்)

பொருள்:-

எங்கள் அனைவருக்கும் ஆடை, தண்ணீர் மற்றும் சோறு முதலானவற்றை அறமாக அளித்து எங்களைக் காக்கும் எங்கள் தலைவர் நந்தகோபரே, நீர் எழுந்திருப்பீராக, வஞ்சிக் கொடி போன்ற ஆயர்குலப் பெண்களின் குலக்கொழுந்தாகவும், தான் பிறந்த ஆயர் குலத்தின் விளக்கு போன்று பிரகாசிப்பவரும், எங்களது தலைவியாகவும் விளங்கும் யசோதை அன்னையே, நீர் உமது துயில் கலைந்து, உணர்வு பெற்றவராகத் திகழ வேண்டுகின்றோம்.

வானினையும் ஊடறுத்து, அதனைத் தாண்டி ஓங்கி நின்றவனாய் மூன்று உலகங்களையும் தனது இரண்டு திருவடிகளால் அளந்தவனே, தேவர்களின் தலைவனே, நீர் உமது உறக்கத்திலிருந்து விழித்து எழ வேண்டும்; செம்பொன்னால் செய்யப்பட்ட வீரக் கழல்களை அணிந்த செல்வன் பலதேவரே, நீரும் உமது தம்பியாகிய கண்ணபிரானும், இனியும் உறங்கலாகாது என்கிறார் ஆண்டாள் பிராட்டியார்.

தன்னைச் சரணடைந்து, தனக்குப் பணிசெய்வோரை மதிப்பதுடன், தானே அவர்களுக்குப் பணி செய்யும் உயர்ந்த உள்ளம் படைத்தவனை, அனைத்துமாக விளங்கும் கண்ணனை முழு மனதுடன் வணங்கி, அவன் அருளைப் பெற வந்துள்ளோம் என்று பாடுகிறாள் கோதை!